เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 114 รหัสเรียกขาน?
ต้นฤดูใบไม้ผลิ
บนถนนในลูคอนไกมีร่องรอยน้ำจากหิมะฤดูหนาวที่ละลายอยู่ทั่ว ส่วนตามมุมอับแดดข้างบ้านเรือนก็ยังเห็นกองหิมะที่กำลังละลายอย่างต่อเนื่อง
“ดูท่าแล้ว ลูคอนไกของเราคงขาดร้านสารพัดรับจ้างของนายไม่ได้จริง ๆ”
วาตานาเบะ เจ้าของโรงเตี๊ยมในเขต 1 ฝั่งตะวันตก หัวเราะเสียงดัง พลางหยิบค่าตอบแทนที่เตรียมไว้จากอกเสื้อ “ได้ยินผู้อาวุโสเล่าว่าตลอดสามเดือนนี้นายไปเรียนกับท่านคูคาคุ ว่าแต่ไปเรียนอะไรมาเหรอ หรือว่าร้านสารพัดรับจ้างของนายคิดจะขายดอกไม้ไฟด้วย?”
“ไม่ใช่ครับ”
ต้วนมู่รับค่าตอบแทนมา เก็บเครื่องมือเรียบร้อยแล้วจึงตอบ “แค่ฉวยโอกาสตอนฤดูหนาวมีงานว่าจ้างน้อย ไปเรียนรู้อะไรบางอย่างกับพี่คูคาคุเท่านั้นครับ” พูดจบเขาก็มองเข้าไปในร้าน ก่อนยิ้มว่า “แต่กิจการโรงเตี๊ยมของลุงวาตานาเบะยังคึกคักเหมือนเดิมเลยนะครับ”
“คึกคักอะไรกัน”
เจ้าของโรงเตี๊ยมวาตานาเบะส่ายหน้า “อย่าดูแค่ว่ามีลูกค้าเยอะ ถ้าไม่มีร้านสารพัดรับจ้างของนาย รายได้ทั้งวันของฉันยังไม่พอค่าซ่อมบ้านเลย พวกยมทูตในเซเรเทย์แต่ละคนทำตัวเหมือนหลานชายกันทั้งนั้น แต่พอมาถึงลูคอนไกก็เปลี่ยนเป็นวางท่าผยองกันหมด”
“ฮะ ๆ ถ้าลุงต้องการ ผมช่วยสั่งสอนพวกเขาสักหน่อยก็ได้นะครับ” ต้วนมู่หัวเราะ “แน่นอนว่ามีค่าจ้าง!”