เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 104 เด็กหายไปแล้ว?
“ดะดึ๊ง~ ดะดึ๊งดึ๊ง~ ดะดึ๊ง ฮะฮึ่มฮะเฮ้~”
“...เขาเป็นอะไรไป?”
อายาเสงาวะมองต้วนมู่ที่ยืนอยู่บนซากปรักหักพัง กอดแผ่นไม้ไว้แทนกีตาร์แล้วดีดเล่น สีหน้าพิกลเล็กน้อยก่อนถามว่า “หัวหน้าหน่วยซ้อมเขาหรือไง?”
“นายก็รู้อยู่แล้วนี่ว่าหัวหน้าหน่วยไม่สนใจเป้าหมายที่ไม่มีความสามารถในการต่อสู้เลยสักนิด”
มาดาราเมะ อิคคาคุพิงดาบอยู่ข้างๆ อย่างเกียจคร้าน ก่อนตอบว่า “เมื่อกี้รองหัวหน้าหน่วยกลับมาพูดอะไรกับเขา แล้วเขาก็กลายเป็นแบบนี้แหละ”
อายาเสงาวะ ยูมิจิกะพยักหน้า ไม่ได้ซักไซ้ต่อ ขอแค่อย่าเป็นบ้าเหมือนคราวก่อนก็พอ
“ว่าแต่~”
อายาเสงาวะ ยูมิจิกะมองเรือนที่เพิ่งสร้างเสร็จไม่กี่หลัง “ฝีมือเขาดีจริงๆ นะ คุ้มกับที่พวกเรารอกันตั้งนาน”
“ถ้าเทียบกับฝีมือแล้ว ฉันกลับทึ่งเรื่องความช่างสังเกตของเขามากกว่า อยู่ในสถานการณ์แบบนั้นยังจำผังโดยรวมของอาคารหน่วยได้” มาดาราเมะ อิคคาคุตอบ