0004

⬢⬢⬢

ตอนที่ 4 เจ้าให้จิตกระบี่เลี้ยงเด็กหรือ?

ยามที่ตะวันลับขอบฟ้า เด็กหนุ่มจึงเดินออกจากป่าเขาแห่งนี้ มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านใต้เชิงเขา

หมู่บ้านแห่งนี้ตั้งอยู่ท่ามกลางซอกหลืบของขุนเขา เรือนหลายสิบหลังปลูกสร้างกระจัดกระจาย ควันไฟจากครัวลอยอ้อยอิ่ง เต็มไปด้วยกลิ่นอายชีวิตของผู้คนในโลกีย์

ทันทีที่เด็กหนุ่มย่างก้าวเข้าสู่หมู่บ้าน ผู้คนในหมู่บ้านต่างก็ทักทายเขาอย่างอบอุ่น

"เสวียนซางกลับมาแล้วหรือ?"

"วันนี้ก็เก็บฟืนกลับมาได้มากถึงเพียงนี้ ช่างเก่งกาจขึ้นเรื่อยๆ เชียว"

"เจ้าลวี่หวาจื่อ ต่อไปหัดเรียนรู้จากเสวียนซางให้มากๆ เสีย! ทั้งวันเอาแต่วิ่งไล่ตามไก่!"

"ท่านแม่! ฝีมืออย่างเสวียนซาง ข้าเรียนรู้ไม่ไหวหรอก!"

——เสวียนซางงั้นหรือ?