กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 153 ดวงตาที่ไม่ชอบ
ชิงชิงต้องไปแล้ว แต่ก่อนไป จู่ ๆ เธอก็นึกได้ว่าพี่ชายอยู่คนเดียวที่นี่คงเหงามาก
“พี่ชายอยู่คนเดียวเหรอ?”
ดวงตาของฟู่เสวี่ยจี้วูบไหวเล็กน้อย สีหน้าเขาไม่เปลี่ยน พยักหน้า
พอเห็นเขาพยักหน้า เด็กน้อยก็จับมือเขาโดยไม่ลังเล พูดเสียงนุ่ม
“ไปกันเถอะพี่ชาย มาอยู่กับชิงชิงด้วยกัน”
ตัวเขาเองก็ลุกขึ้นตามแล้ว แต่คำพูดยังลังเล “มันไม่ค่อยเหมาะมั้งชิงชิง...”
“ไม่หรอก ไม่มีอะไรไม่เหมาะ แม่ใจดีสุด ๆ แม่ต้องตกลงแน่!”
เด็กน้อยดึงเขาเดินออกไป พอทั้งสองคนจากไปได้ไม่กี่นาที ท่านปู่ฟู่ก็หิ้วกล้องของเขาเดินกลับมาจากข้างนอก
ยังไม่ทันเข้าประตู เสียงแก่ ๆ ที่ยังหนักแน่นก็ดังเข้ามาก่อน