กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 70 เขาอยู่อันดับสอง เรียกว่าเอ้อร์ฮุย
หวนชุ่ยยกมือปิดปาก รีบหันหลังให้ ก่อนหัวเราะจนตัวสั่น
อวิ๋นเฉาเหยียนอุ้มวิหคเทาใหญ่ เดินออกมายังลานด้านนอกแล้ววางมันลงบนพื้น
“ตอนนี้เจ้าใกล้หายดีแล้ว บาดแผลที่เหลือก็ปล่อยให้หายเองกลางป่าได้ ก่อนหน้านี้ข้ารับปากเจ้าไว้ รอเจ้าหายดีก็จะปล่อยเจ้าไป”
ตลอดช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกัน นางดูออกว่าวิหคเทาใหญ่มีสัญชาตญาณป่าเถื่อนอยู่เต็มเปี่ยม อีกทั้งยังหยิ่งทะนงอยู่ในกระดูก แตกต่างจากนกทั่วไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่มีทางยอมถูกขังอยู่ในพื้นที่เล็ก ๆ นางจึงคิดจะปล่อยมันไปตั้งนานแล้ว
“ไปเถอะ”
วิหคเทาใหญ่เอียงคอมองนาง ไม่ขยับเขยื้อน
อวิ๋นเฉาเหยียนอุ้มมันไปวางบนกำแพงสูงอีกครั้ง