เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 63 รีบไปเชิญอวิ๋นตานจื่อ!
เป็นเวลาเช้าตรู่
ต้นหวนฮวาในลานเรือนถูกสายฝนที่ตกต่อเนื่องหลายวันชะล้างจนเขียวใสสะอาด นกสาลิกาสองสามตัวส่งเสียงเจื้อยแจ้วอยู่บนกิ่งไม้
ท้องฟ้าปลอดโปร่งแล้ว แสงอรุณส่องผ่านกระดาษหน้าต่างบาง ๆ ทำให้ห้องที่ปิดประตูหน้าต่างมิดชิดสว่างขึ้น
เรือนปีกทั้งหลังเงียบเกินควร มีเพียงบางคราที่เสียงครางอู้อี้แผ่วเบาดังมาจากที่นี่ คล้ายลูกแมวข่วนใจคน
ไม่รู้ว่าริบบิ้นที่ผูกปิดตาบุรุษถูกถอดออกตั้งแต่เมื่อใด เผยดวงตาลึกล้ำใต้คิ้วกระบี่ที่กำลังจ้องมองหญิงสาวผู้เย้ายวนอย่างไม่ปิดบัง
อวิ๋นเฉาเหยียนถูกยาปลุกกำหนัดครอบงำ อีกทั้งมองไม่เห็น จึงไม่รู้ตัวว่ามีอะไรเกิดขึ้น ได้แต่รู้สึกเลือนรางว่าเรี่ยวแรงของบุรุษเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนริบบิ้นที่ผูกปิดตานางถูกกระแทกให้สะบัดพลิ้วกลางอากาศไม่หยุด