กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 47 ข้าเกลียดเจ้าที่เหมือนปลาตาย!
ห้องยังคงเรียบง่ายเหมือนเช่นเคย มีเพียงเตียง โต๊ะเก้าอี้ และตู้เสื้อผ้า มองปราดเดียวก็เห็นหมด เมื่อเทียบกับที่พักของอนุเซิ่งแล้ว ที่นี่เหมือนห้องของบ่าวเสียมากกว่า
นางขมวดคิ้วอย่างรังเกียจ ใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดจมูก พลางกวาดตามองไปรอบ ๆ ไม่หยุด
“ขนนกกระเต็นอยู่ไหน? นังเด็กสารเลวนั่นซ่อนไว้ที่ใด?”