กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 6 ข้าชื่ออวิ๋นตานจื่อ
“ตำรับยานี้เจ้าเขียนเองจริง ๆ หรือ?!”
เถ้าแก่ถือใบตำรับยาใบนั้นที่เห็นเมื่อวาน มองอวิ๋นเฉาเหยียนอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
วิธีใช้วัตถุดิบโอสถในตำรับยานี้แม่นยำและช่ำชอง เขาคิดว่าหากไม่มีประสบการณ์รักษาคนไข้ 10 ปี คงเขียนออกมาไม่ได้แน่ แต่ไม่คิดเลยว่าผู้เขียนจะเป็นเด็กสาววัย 10 กว่าปีที่ยืนอยู่ตรงหน้า?
ทว่าแม่นางผู้นี้แม้แต่งกายเรียบง่าย แต่กิริยาท่าทางสง่างามไม่ธรรมดา สุขุมและเปิดเผย ไม่เหมือนสตรีสามัญ
เถ้าแก่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนถาม “เช่นนั้นแม่นางก็ตกลงมานั่งตรวจคนไข้ที่ร้านเล็ก ๆ ของข้าแล้วหรือ?”