เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 215 ซุนหงอคงอาละวาดค่ายกลทหารดินเผา เฒ่าเฉินหนึ่งคนขวางหมื่นคนไม่อาจผ่าน
เสียงคำรามต่ำนั้น ดูคล้ายไม่ได้ดังออกมาจากลำคอของมนุษย์ ทว่าเหมือนกับลาวาที่จำศีลอยู่ใต้ก้นบึ้งของภูเขาไฟที่ดับแล้ว อดทนอดกลั้นมานานนับสิบล้านปีกระทั่งทะลวงเปลือกปฐพีออกมาได้ในที่สุด
ชั่วพริบตาที่เฒ่าเฉินปลดกระดุมวินัยตรงคอเสื้อ ชุดจงซานสีน้ำเงินที่ซักจนซีดขาวตัวนั้น ก็แหลกสลายเป็นเสี่ยง ๆ ภายใต้การซัดสาดของโลหิตปราณอันบ้าคลั่ง เศษผ้าโบกสะบัดร่ายรำท่ามกลางพายุทรายดุจฝูงผีเสื้อ
ใต้ผิวหนังที่เหี่ยวย่น หลอดเลือดสีเขียวคล้ำปูดโปนขดตัวสลับซับซ้อนราวกับมังกรมีเขาตัวน้อยที่ตื่นขึ้น
โลหิตปราณระดับค้ำจุนแผ่นดินระยะสูงสุด แปรเปลี่ยนเป็นควันสัญญาณสีแดงเข้มที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า พุ่งทะยานเสียดฟ้า ทะลวงผืนทรายเหลืองที่บดบังท้องฟ้าจนเกิดเป็นรูกลวงสุญญากาศขึ้นมาอย่างดุดัน
เงามืดกดทับลงมาจากเหนือศีรษะ