เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 196 เซี่ยหนานจือสวมเครื่องแบบแม่ทัพให้เขาด้วยตัวเอง หล่อจนทำให้คนแทบหุบขาไม่ลง
“เอี๊ยด—”
ประตูไม้บานนั้นที่ทรุดโทรมขาดการซ่อมแซมมานานและเต็มไปด้วยรอยขูดขีด ถูกคนกระชากเปิดออกอย่างแรงจากด้านใน
อากาศตรงระเบียงทางเดินชะงักค้างไปชั่วครู่ หัตถ์ของเว่ยหยวนที่ยกค้างกลางอากาศเตรียมจะเคาะประตูก็แข็งทื่อ หลงจ้านเทียนสูดหายใจเข้าลึก ๆ กำลังจะปั้นรอยยิ้มประจบประแจงขึ้นบนใบหน้า
เซี่ยหนานจือไม่ได้สนใจกลุ่มผู้มีอำนาจระดับสูงฝ่ายทหารและการเมืองระดับสูงสุดของหัวเซี่ยพวกนี้เลย
นางก้าวขาเรียวยาว รองเท้าบู๊ตทหารก้าวข้ามธรณีประตู เบี่ยงตัวเดินเข้าไปในหอพัก 302 จากนั้นนางก็หันตัวกลับมา ปิดประตูห้องลงเสียงดัง “ปัง” ต่อหน้าต่อตาทุกคน
“แกร๊ก”
ด้านในประตูดังเสียงใสของการลงกลอนย้อนกลับมา
รอยยิ้มบนใบหน้าของหลงจ้านเทียนแตกสลาย เขาแตะจมูกตัวเองแล้วถอยหลังไปครึ่งก้าว เว่ยหยวนปาดเหงื่อเม็ดละเอียดบนหน้าผาก พ่นปราณขุ่นออกมาคำยาว
ภายในหอพัก