เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 155 ทวยเทพกรีดร้องอย่างเสียขวัญ: แกอย่าเข้ามานะ!
เหนือท้องนภา ลำแสงสีทองหม่นดุจดังน้ำตกที่ไหลย้อนกลับ ชะล้างผืนฟ้าที่แปดเปื้อนด้วยสีเลือดจนกลายเป็นเขตสุญญากาศอันบริสุทธิ์ผุดผ่องขึ้นมาสายหนึ่ง
ร่างเวททรราชตนนั้นซึ่งบดบังฟ้าดินค่อย ๆ ยื่นหัตถ์ขวาออกมา
ปราศจากคลื่นพลังวิญญาณสะเทือนฟ้าดิน ทั้งไม่มีการร่ายกระบวนท่าอันซับซ้อนยืดยาว หัตถ์ยักษ์สีทองหม่นซึ่งควบแน่นขึ้นจากกฎเกณฑ์อันบริสุทธิ์ไม่แยแสกำแพงกั้นมิติระหว่างโลกปัจจุบันกับโลกเทพมิติสูงแม้แต่น้อย นิ้วทั้งห้าดุจเสาค้ำสวรรค์เสียบทะลวงเข้าไปในรอยแยกสีชาดที่ฉีกกระชากนั้นตรง ๆ
ในเสี้ยววินาทีที่ปลายนิ้วแตะถูกริมขอบรอยแยก มิติก็ราวกับกระจกคุณภาพต่ำ แตกกระจายกลายเป็นรอยร้าวสุญตาสีดำผืนใหญ่
บนสนามอาจารย์และนักศึกษากว่า 3,000 คนดุจถูกกดปุ่มหยุดเวลา ทุกคนต่างค้างอยู่ในท่าเงยหน้า ม่านตาเบิกกว้างพร่ามัว สมองสูญเสียความสามารถในการประมวลผลภาพตรงหน้าไปสิ้น