กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 151 อาจารย์และนักศึกษาทั้งมหาวิทยาลัยแหงนมองท้องฟ้า ทำไมแผ่นหลังของคนซ่อมเสาไฟคนนั้นถึงได้หล่อเหลาขนาดนี้
ประกายแสงสีทองคล้ำที่ซึมออกมาจากปลายนิ้ว ไม่ได้บาดตาแต่อย่างใด
มันคล้ายกับท่อนหนึ่งของทางช้างเผือกที่ถูกตัดขาดกลางเวหา ไม่ได้ก่อให้เกิดพายุพลังวิญญาณใด ๆ ทว่ากลับคว้านกำแพงกั้นมิติที่พังทลายเบื้องหน้าจนเกิดเป็นช่องว่างอันราบเรียบไร้ที่ติ คมประกายชี้ตรงไปยังดวงตายักษ์สีชาดที่ยึดครองผืนฟ้าไปครึ่งหนึ่ง
ความเงียบงันดุจป่าช้า
เหนือสนามกีฬาที่หนึ่ง สายลมสงบนิ่งลงแล้ว
แม้แต่อนุภาคกลิ่นคาวเลือดสีแดงเข้มที่ลอยคว้างอยู่ในอากาศ ภายใต้แรงกดดันแห่งกฎเกณฑ์อันไร้เสียงนี้ ก็ยังร่วงหล่นลงสู่พื้นดินพร้อมเพรียงกัน