เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 150 ในที่สุดก็ไม่แกล้งทำ ลู่ฉือก้าวเหยียบสุญตา เผชิญหน้าดวงตาสีชาด
“แปะ”
เสียงแผ่วเบาของพื้นรองเท้ากระทบส้นเท้า ดั่งระลอกคลื่นโปร่งใสที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า แผ่กระจายออกไปเหนือน่านฟ้าของซากปรักหักพังที่ราวกับสนามสังหารอสุราแห่งนี้
ด้านล่าง บรรดาสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์ที่เดิมทีคลุ้มคลั่งเพราะถูกกลิ่นคาวเลือดกระตุ้น ต่างพากันแข็งทื่ออยู่กับที่พร้อมเพรียง
ในดวงตาที่ขุ่นมัวและไร้ประกายชีวิตของพวกมัน สะท้อนเงาแผ่นหลังในเสื้อยืดเก่าซีดกลางเวหา สัญชาตญาณแสวงประโยชน์หลบภัยของสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำ ได้กดทับมลทินทางจิตที่ทวยเทพประทานลงมาอย่างสิ้นเชิงในวินาทีนี้ ขาหน้าของพวกมันหมอบราบกับพื้น ลำคอส่งเสียงครางครวญ ถอยร่นไม่หยุด กระทั่งเหยียบย่ำพวกพ้องข้างกายไว้ใต้ฝ่าเท้า
เงียบสงัดดั่งป่าช้า
ทั่วทั้งสนามกีฬาที่หนึ่ง เหลือเพียงเสียง “แปะ” อันซ้ำซากที่ดังก้องกังวาน