เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 133 เพื่อนสนิทหลินหว่านซิงลองเชิง: เธอคงไม่ได้หลงรักคนไร้ค่าคนนั้นเข้าแล้วใช่ไหม
คำพูดที่ตรงไปตรงมาจนเกือบจะหยาบกระด้างประโยคนี้ ราวกับก้อนหินที่ถูกโยนลงสู่ผิวน้ำ ก่อให้เกิดระลอกคลื่นนับพันชั้นขึ้นในหอพักที่เดิมทีก็ค่อนข้างอึมครึมอยู่แล้วในทันที
ม่านตาของเซี่ยหนานจือหดเล็กลงอย่างไม่อาจควบคุม
เสียง “กริ๊ก” ดังขึ้น นางกำมือทั้งสองแน่นโดยไม่รู้ตัว ข้อนิ้วขาวซีดเพราะออกแรง อุณหภูมิโดยรอบราวกับลดฮวบลงสิบกว่าองศาในชั่วพริบตานี้ ในอากาศถึงขั้นจับตัวเป็นเหมันต์ละเอียดบางเบา ส่องประกายแสงเยียบเย็นภายใต้แสงไฟสีเหลืองอบอุ่น
“ไม่มีทาง!”
นางเหมือนแมวที่ถูกเหยียบหาง ดีดตัวผึ่งลุกขึ้นจากข้างเตียงอย่างแรง เสียงแหลมสูงขึ้นแปดระดับ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความลนลานแบบที่ยิ่งพยายามปิดบังกลับยิ่งเปิดเผย
“ฉันตาบอดหรือไง ฉันจะไปถูกใจเขาเนี่ยนะ คนไร้ค่าด้านสายชีวิตระดับ F วัน ๆ เอาแต่สวมรองเท้าแตะคีบขาด ๆ ทำอะไรก็ไม่ได้เรื่อง กินอะไรก็ไม่เคยพอ พอเจออันตรายก็วิ่งเร็วกว่าใครเขานั่นน่ะนะ”