เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 130 หวนคืนสู่มหาวิทยาลัยเจียงเฉิง ดั่งผ่านพ้นไปอีกภพชาติ อย่างไรเสียข้าวโรงอาหารก็อร่อยที่สุด
เครื่องบินเฉพาะกิจทางการทหารร่อนลงบนรันเวย์ส่วนตัวของฐานทัพพิทักษ์ราตรีเจียงเฉิงอย่างนุ่มนวล
วินาทีที่ประตูห้องโดยสารเปิดออก สายลมอ่อนละมุนอันเป็นเอกลักษณ์ในต้นฤดูใบไม้ผลิของเจียงหนาน ซึ่งเจือกลิ่นหอมจาง ๆ ของผืนดินผสมผสานดอกซากุระ ก็พัดเข้าปะทะใบหน้า
ลู่ฉือสูดอากาศที่ไม่มีกลิ่นอายเกล็ดน้ำแข็งแม้แต่น้อยเข้าไปเต็มปอด
“รอดตายแล้ว นี่สิถึงจะเป็นสภาพแวดล้อมที่เหมาะกับการมีชีวิตอยู่ของมนุษย์”
เขาพาดเสื้อคลุมทหารตัวหนาเทอะทะในมือไว้บนไหล่อย่างลวก ๆ รองเท้าแตะคีบที่พันเทปใสไว้หลายทบใต้ฝ่าเท้าเหยียบลงบนพื้นคอนกรีตอันแข็งแกร่งของลานจอดเครื่องบิน ส่งเสียง “แปะ แปะ” อันแผ่วเบาและเป็นจังหวะ