เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 122 เซี่ยหนานจือตื่นขึ้น คนที่ไร้ศัตรูใต้หล้าเมื่อครู่นี้ไปไหนแล้ว?
เซี่ยหนานจือเบิกตากว้างขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ในดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งคู่นั้น ยังคงหลงเหลือความสิ้นหวังยามร่วงหล่นลงสู่ห้วงอเวจี รวมถึงการสั่นสะท้านของดวงจิตวิญญาณอันเกิดจากแรงกดดันเทพเจ้า
นางหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดคำโต ๆ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง อากาศเย็นเยียบไหลบ่าเข้าสู่ปอด ทว่ากลับน่าประหลาดที่ไม่นำพาความเจ็บปวดราวกับฉีกกระชากเหมือนก่อนหน้านี้มาให้เลยแม้แต่น้อย
นางเอื้อมมือไปแตะหน้าอกของตนเองโดยไม่รู้ตัว
ภายในกระเป๋าด้านในของเสื้อแจ็กเก็ตลุยงาน
ลูกแก้วหิมะเหมันต์ขนาดเพียงเท่าฝ่ามือที่เปล่งประกายแสงสีน้ำเงินเร้นลับลูกหนึ่ง กำลังแผ่กระแสความร้อนอันอบอุ่นที่คงที่อยู่ในระดับเจ็ดสิบห้าองศาออกมาอย่างไม่ขาดสาย
กระแสความร้อนนี้ประหนึ่งตาข่ายอันนุ่มนวล ที่โอบอุ้มและซ่อมแซมเส้นลมปราณที่ขาดสะบั้นรวมถึงต้นกำเนิดธาตุน้ำแข็งที่เสียหายภายในร่างของนางอย่างอ่อนโยนทั้งหมด แม้กระทั่งตราประทับดวงจิตสีม่วงคล้ำที่เกาะแน่นอยู่ตรงตันเถียนของนางราวกับหนองกระดูก ก็ได้เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอยแล้วเช่นกัน
“นี่... นี่มันอะไรกัน...”