เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 116 อัศวินไร้เศียรถูกฟันขาดสองท่อนพร้อมม้า นี่มันสัตว์ประหลาดตัวพรรค์ไหนกันแน่
มันชะงักค้างอยู่เหนือศีรษะของลู่ฉือไม่ถึงสิบเมตรเช่นนั้น
ไม่ไหวติงแม้แต่น้อย
ราวกับถูกประกายดาบทองคำทมิฬสายนั้นที่สลายหายไปแล้ว ตรึงให้อยู่นิ่งชั่วนิรันดร์ในสุญตาของห้วงอเวจีแห่งนี้
ลู่ฉือเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
ดวงตาสีอำพันคู่นั้นที่สลัดความเกียจคร้านทิ้งไปจนเหลือเพียงความทารุณอันบริสุทธิ์ จ้องมองซากโบราณที่เมื่อสิบปีก่อนเคยถูกเขาบั่นคอด้วยมือตัวเอง ทว่ายามนี้กลับฟื้นคืนชีพวิ่งออกมากวนประสาทด้วยความเย็นชา
“ในเมื่อตายสนิทไปแล้ว ก็ควรจะนอนสงบอยู่ในดินให้เรียบร้อย วิ่งพล่านออกมาแบบนี้ ไม่คิดว่าขายหน้าทวยเทพตระกูลพวกแกบ้างหรือไง”
ลู่ฉือเอ่ยเสียงเบา น้ำเสียงราบเรียบราวกับกำลังวิจารณ์หมูแดงตุ๋นที่เคี่ยวนานจนเปื่อยเกินไปจานหนึ่ง
ลมหนาวที่พัดพาเศษน้ำแข็งกรูย้อนลงมาจากช่องทางห้วงอเวจีที่ถูกผ่าแยกออก
สายลมอ่อนพัดผ่าน