เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 104 เซี่ยหนานจือมองภาพจิตรกรรมฝาผนังพลางหลั่งน้ำตา นั่นคือวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่ช่วยฉันไว้
หยดน้ำเย็นเฉียบตกลงกระทบพื้นน้ำแข็งราบเรียบดุจกระจกเงา ส่งเสียง “ติ๋ง ๆ” แผ่วเบา
ภายในส่วนลึกของเขตต้องห้ามที่ถูกหิมะน้ำแข็งและความตายปกคลุมแห่งนี้ เสียงร่ำไห้สะกดกลั้นของเซี่ยหนานจือดุจธารน้ำแข็งพังทลายนั้นฟังดูโดดเด่นสะดุดหูยิ่ง ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยความรันทดอันเยือกเย็นเสียดกระดูก
นางมิได้ปาดน้ำตาบนใบหน้า ปล่อยให้หยาดน้ำตาร้อนผ่าวเหล่านั้นร่วงรินแล้วเกาะตัวเป็นเม็ดน้ำแข็งตรงปลายคาง ดวงตาสีฟ้าเยือกแข็งคู่นั้นของนางที่ยามปกติแค่ชำเลืองมองผู้ใดก็แผ่ไอเย็นลดอุณหภูมิได้เอง บัดนี้กลับจับจ้องแนบแน่นอยู่บนภาพจิตรกรรมฝาผนังภาพนั้นไม่วางตา
หากจะกล่าวให้แม่นยำยิ่งขึ้น คือจับจ้องอยู่บนร่างของเด็กหญิงตัวน้อยผู้ไว้ผมเปียสองข้างและมีเลือดเปรอะเปื้อนเต็มดวงหน้า ซึ่งกำลังได้รับการปกป้องไว้ในอ้อมอกของบุรุษผู้นั้นในภาพจิตรกรรมฝาผนัง