เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 89 พายุหิมะแห่งดินแดนเหนือสุด ดอกไม้งามประจำมหาวิทยาลัยรู้สึกเหมือนได้กลับสู่สนามเหย้าเปี่ยมสุขยิ่ง
“ฟู่ว——!!!”
วินาทีที่ประตูห้องโดยสารเปิดออก ราวกับมีหมาป่าเหมันต์ที่หิวโซจนคลุ้มคลั่งนับหมื่นตัวกำลังคำรามอยู่ข้างหูของทุกคน
ลมหนาวขั้วโลกลบสี่สิบสององศา ปนเปเศษน้ำแข็งละเอียดดั่งใบมีด พัดทะลักเข้ามาในห้องโดยสารอย่างไร้ปรานี ผนังโลหะด้านในที่เดิมทีพอนับว่าอบอุ่น กลับจับตัวเป็นฝ้าเกล็ดสีขาวหนาเตอะภายในเวลาสองวินาที
“โอ๊ย ท่านแม่ของฉันเอ๋ย!”
เจ้าอ้วนหวังฝูกุ้ยส่งเสียงร้องโหยหวนปานหมูถูกเชือด แม้เขาจะสวมชุดชั้นในทำความร้อนไฮเทคถึงสามชั้น ทว่าเมื่ออยู่เบื้องหน้าความหนาวสุดขั้วที่อุณหภูมิลดฮวบสองชั้นทั้งทางกายภาพและเวทมนตร์อันบริสุทธิ์เช่นนี้ ของไฮเทคพวกนั้นก็แทบไม่ต่างจากเศษกระดาษ
ไขมันทั่วร่างของเขาสั่นระริกอย่างรุนแรงจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า บนคิ้วและขนตาเกาะพราวไปด้วยแท่งน้ำแข็งในพริบตา ดูราวกับเพนกวินอ้วนฉุที่เพิ่งถูกงมขึ้นมาจากตู้แช่แข็งไม่มีผิด
“หนาว ๆ ๆ…… พี่ลู่ ที่นี่มันใช่ที่ที่คนอยู่หรือวะเนี่ย!” เจ้าอ้วนกอดอก ฟันบนฟันล่างกระทบกันกึก ๆ ส่งเสียงดังรัวราวกับปืนกล