154

บทที่ 154 กองทัพอ๋องเข่าซาน

โชคดีที่อาจารย์ไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม เพียงแค่ปรายตามองเขาแวบหนึ่ง แล้วมอบโจทย์ให้ข้อหนึ่ง ให้เขาแต่งเรียงความขึ้นหนึ่งบท ออกจากห้องเล็กของอาจารย์ เดินอยู่บนระเบียงยาว สวี่ต้าจวิ้นยังรู้สึกว่าหัวร้อนผ่าวอยู่เลย

นี่มันอะไรกันแน่ ไม่ใช่การสอบใหญ่เสียหน่อย แต่กลับถูกเรียกไปทดสอบเป็นพิเศษ แล้วยังได้โจทย์ให้แต่งเรียงความอีก นี่คือ “การดูแลเป็นพิเศษ” หรือว่าการลงโทษแฝงกันแน่...โจทย์ที่ได้รับคือ “เมื่อคนสามารถไม่กระทำบางสิ่งได้ แล้วจึงจะสามารถกระทำสิ่งที่ควรกระทำได้”