093

บทที่ 93 เรื่องน่าอาย

ฟางจื้ออันหัวเราะออกมาอย่างอดไม่อยู่ ใช้มือปิดปากหัวเราะอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “ก็พอใช้ได้ล่ะนะ ข้าเองก็กล่าวไม่ถูกเช่นกันกัน เอาเช่นนี้ อีกครู่ข้าจะไปเรียกคนที่เขียนหนังสือเก่งที่สุดในสำนักเรามาดูให้เอง”

พูดจบก็โบกมือไปทางด้านหลังซ้าย “ฉงอวิ๋น!”

คนที่กำลังตั้งใจฝึกคัดอักษรอย่างฟางฉงอวิ๋นไม่เงยหน้าขึ้น “มีอะไร?”

ตอนนี้กำลังเขียนอยู่ พอหยุดปากกาเมื่อไรกระดาษแผ่นนั้นก็ใช้ต่อไม่ได้แล้ว