092

บทที่ 92 ถังข้าว

สวี่ต้าจวิ้นบิดต้นขาตัวเองไปสองสามครั้ง กว่าความคิดจะกลับมาแจ่มชัดขึ้นเล็กน้อย เมื่อท่านอาจารย์เลิกสอนและออกจากห้องเรียน สวี่ต้าจวิ้นแทบจะกระโดดลุกขึ้นมาด้วยความยินดี เพื่อนร่วมโต๊ะดูเหมือนจะเป็นพวกเดียวกันอย่างครึ่งหนึ่ง สวี่ต้าจวิ้นได้ยินเสียงถอนหายใจอย่างโล่งอกของเขาอย่างชัดเจน จึงอดไม่ได้ที่จะหันไปมอง

ฟางจื้ออันรู้ตัวว่าถูกมอง รีบยกมือขึ้นนวดต้นคอพลางว่า “โอย นั่งทั้งเช้ามานี่เมื่อยจริง ๆ ข้าหิวจะตายแล้ว ไปเถอะ ไปกินข้าวกัน!”