073

บทที่ 73 อ่านหนังสือเสมือนเอาชีวิต

“ได้สิ เจ้าส่งไปเถิด!” หม่าซื่อตอบรับเสียงเบา หากเป็นเวลาที่ลิ่วหลางอยู่ในบ้านอ่านหนังสือแล้ว ท่านปู่ท่านย่าย่อมไม่อนุญาตให้ผู้ใดเข้าไปรบกวน นางเองก็กลัวจะทำให้เขาเสียสมาธิ จึงให้สี่อาเป็นคนถือไปแทน

สวี่อินอินยกถ้วยใบเล็กที่ใส่ไข่ต้มสองฟอง เดินยิ้มพรายตรงไปยังห้องฝั่งขวาอย่างกระตือรือร้น

ภายในห้องนั้น เจ้าของห้องหาได้อ่านหนังสือจริงไม่ สายตาไม่ได้จับอยู่บนตัวอักษร แต่กลับเงยหน้าเหม่อมองเพดาน ปากขยับพึมพำอ่านออกเสียง ทว่าจิตใจล่องลอยไปที่อื่น เป็นอาการชัดเจนของ “อ่านหนังสือเหม่อลอย”