011

บทที่ 11 บางทีทุกคนอาจจะรอดพ้นได้

ผู้เฒ่าสวี่เป็นคนกล้าตัดสินใจนัก พอเอ่ยปากว่าจะหนีทุพภิกขภัย ก็สามารถตกลงใจได้ทันที ทว่าคนอื่น ๆ ในตระกูลสวี่กลับมิอาจทำใจเช่นนั้นได้ คนแรกที่ลังเลก็คือท่านย่าสวี่

“ตาเฒ่า เราจะหนีทุพภิกขภัยจริงหรือ บางทีเรื่องราวอาจมิได้เลวร้ายถึงเพียงนั้นก็ได้กระมัง หากทางราชสำนักเมตตารีบส่งข้าวมาให้ หรือเห็นใจความยากลำบากของเรา แล้วงดเว้นมิให้เก็บภาษีในปีนี้ ไม่แน่ว่าก็อาจจะไม่มาเกณฑ์เอาข้าวเราอีก”

ผู้เฒ่าสวี่หันมองนางแล้วกล่าวว่า “เมื่อครู่เจ้าก็ยังด่าอยู่ว่าราชสำนักไร้เมตตา เช่นนั้นแล้วเจ้าคิดว่ามีทางเป็นไปได้หรือ” ท่านย่าสวี่อ้าปากขึ้น แต่กลับหาคำจะตอบมิได้ ได้แต่กังวลว่า