009

บทที่ 9 ชีวิตช่างเหนื่อยล้า เศษปัญหามากเหลือเกิน

ผู้เฒ่าสวี่บนทางกลับบ้าน เดินก้าวหนักยิ่งจนแทบยกเท้าไม่ไหว ถึงจะได้เสบียงมาก็ไม่เห็นจะทำให้เขาใจเบิกบานลงเลย ตลอดทางพอถึงเรือน พอกลับถึงเรือน คนในบ้านที่เฝ้ารออยู่ก็มิได้ข่มตาหลับเลย พอเห็นทุกคนกลับมาอย่างปลอดภัยครบถ้วน ก็อดน้ำตาคลอไม่ไหว ต่างก็พนมมือท่อง ‘อามิตาภุทธ’ ออกมา”