003

บทที่ 3 ไม่มีขาดสักคน

สวี่จิ้นกั๋วถูกภรรยากระชากแขนจนปวดแสบ แต่ไม่กล้าร้องโวยวาย ได้แต่ขบฟันทน พลางบ่นพึมพำเสียงเบา

“ก็บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าเอาแต่เลียนแบบลูก กอดมือถืออ่านนิยายทั้งวันไม่ยอมฟัง วันก่อนยังเห็นอ่านเพลินจนติดหลายคืนติดกันไม่ยอมนอน ดูไปหัวเราะไป เสียงยังเหมือนเป็ดร้องอีกต่างหาก เขาว่ากันว่าคนเล่นละครคือบ้า คนดูละครคือคนโง่ นี่พอเปลี่ยนเป็นอ่านนิยายก็ไม่ต่างกันเลย เห็นมั้ยล่ะ อ่านกันเข้าไป อ่านเข้าไป สุดท้ายได้เรื่องจริง ๆ คราวนี้สมใจแล้วสิ ได้ทะลุมิติสมจริงแล้ว จะร้องก็เชิญร้องเลย!”