002

บทที่ 2 เราทุกคนต่างก็มาแล้ว

เวลาผ่านไปทีละน้อย แต่สองคนบนเตียงก็ยังไม่ฟื้น กลับกลายเป็นว่าหญิงคนนั้นที่เพิ่งออกไป ได้ถือถ้วยน้ำตาลแดงเข้ามา แม้จะเรียกว่าน้ำตาลแดง แต่สีก็จางนัก ไม่ต้องชิมก็รู้ว่าคงไม่หวานสักเท่าใด เพียงมีรสติดปลายลิ้นเท่านั้น

“ซื่อยา พ่อแม่เจ้าก็ยังไม่ฟื้นอีกหรือ?” หญิงนั้นเอ่ยถาม เธอชื่อ ซื่อยาหรือ? …ชื่อช่างเข้ากับเรื่องแนวบ้านไร่นาเสียจริง แต่สวี่อินอินยังคงเงียบงัน เพียงส่ายหน้าช้า ๆ หญิงนั้นถอนหายใจแผ่ว มีทีท่าลังเล แต่ก็อดเอ่ยบ่นไม่ได้ว่า