0052

⬢⬢⬢

ตอนที่ 52 ฤดูร้อนที่สายลมพัดผ่าน

ตอนที่เฉินเจียงเหอเดินไปถึงถนนสายอาหารของมหาวิทยาลัยจงซาน ดวงอาทิตย์เพิ่งจะลับขอบฟ้า ท้องฟ้าที่เจือจางด้วยเมฆผสานเข้ากับแสงสีของยามเย็นที่แต่งแต้มอย่างพริ้งพราย แสงสุดท้ายของดวงตะวันสาดส่องลงบนร้านรวงตามตรอกซอกซอย ราวกับบลัชออนบนพวงแก้มของหญิงสาววัยสิบเจ็ดสิบแปด ดูงดงามทั้งยังไร้เดียงสา

ร้านหมูพะโล้สไตล์ไต้หวันที่ต้นถนนกำลังเปิดเพลงรักคู่ชายหญิงที่ดังไปทั่วทุกหัวระแหงเมื่อปีที่แล้วอย่าง “ฤดูร้อนที่สายลมพัดผ่าน”

ยามนี้ถนนสายอาหารผู้คนเริ่มคึกคัก นักศึกษาทยอยออกมาจับกลุ่มหาของกินกัน ทั้งที่เป็นคู่รักเดินจูงมือกัน และกลุ่มเพื่อนร่วมหอที่เดินเคียงบ่าเคียงไหล่ ต่างพูดคุยหยอกล้อกันอย่างร่าเริงเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา

เฉินเจียงเหอเดินฝ่าฝูงชนไปยังหน้าร้านชานมที่อู่ยี่ซูทำงานพิเศษอยู่