0032

⬢⬢⬢

ตอนที่ 32 ฉันหายใจไม่ออก จะขาดใจตายแล้ว

กว่าจะทนรอจนเสียงกระดิ่งหมดคาบดังขึ้น เฉินเจียงเหอก็ไม่คิดจะอยู่ที่ห้องเรียนต่อแม้แต่นาทีเดียว เขาชิ่งหนีทันที

ในจังหวะนั้นเอง หลินซือฉีที่ถูกเฉินเจียงเหอจ้องมองมาตลอดทั้งคาบก็ก้าวเท้าเดินเข้ามาหาแล้วส่งเสียงเรียกเขาว่า “หัวหน้าห้อง เดี๋ยวก่อน”

“หือ?” เฉินเจียงเหอชะงักฝีเท้า หันไปมองเธออย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย พลางคิดในใจว่าหลินซือฉีคงไม่ใจร้อนขนาดนั้นหรอกใช่ไหม? ถึงแม้ตอนที่ผมมองเธอสายตาจะดูไม่ซื่อ แต่จิตใจของผมมันบริสุทธิ์นะ ฟ้าดินเป็นพยานได้

หลินซือฉีเยื้องย่างเข้ามาด้วยท่าทางอ่อนช้อย พร้อมกับกลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่โชยมาถึงตรงหน้าเฉินเจียงเหอ เธอแย้มยิ้มถามว่า “เรื่องทางคณะกรรมการเยาวชนประจำคณะ อาจารย์สวี่จือซีคงแจ้งรายละเอียดให้คุณแล้วใช่ไหม?”

“อืม”

เฉินเจียงเหอพยักหน้า