กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 182 กลับบ้านไปเยี่ยมบ่อย ๆ
เจียงอี้รีบหดหัวกลับมาอย่างรวดเร็ว แล้วแนบตัวเข้ากับซุ้มประตู
……
เจียงอี้มั่นใจมากว่า [นายมองไม่เห็นฉัน!] ยังคงมีผลอยู่ แต่เด็กสาวในห้องทดลองดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงตัวตนของเขาอย่างนั้นหรือ?
สมองของเจียงอี้แล่นอย่างรวดเร็วครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจไม่สนใจเรื่องพวกนี้ ขอหาสถานที่เก็บน้ำยาดัดแปลงยีนให้เจอก่อนค่อยว่ากัน
เจียงอี้เพิ่งก้าวเท้าออกไปได้เพียงก้าวเดียว ก็ได้ยินเสียงแผ่วเบาดังขึ้น:
““ช่วยฉันด้วย……””
เสียงนี้แผ่วเบาเสียจนเจียงอี้ชักสงสัยว่าตัวเองหูแว่วไปเองหรือไม่
เจียงอี้ก้าวไปข้างหน้าอีกสองสามก้าว พลางพึมพำในจิตสำนึกไปด้วยขณะเดินว่า:
“ฉันไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น ไม่ได้ยินอะไรเลยสักนิด……”