กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 148 มาแล้ว!
ผ่านไปราว 20 นาที กลิ่นหอมเข้มข้นของเนื้อที่เจือความเปรี้ยวชวนเรียกน้ำย่อยก็ลอยออกมา ราชาป่าซึ่งยังกอดเสาเอาหัวโขกไม่หยุดชะงักกึก ก่อนจะยืนตัวตรงทื่อขึ้นมา—
เขาคิดอย่างสะลึมสะลือว่า
เอ๊ะ ได้เวลาแล้ว ข้าวสุกแล้ว
ราชาป่าเดินโงนเงนตามกลิ่นหอมเลี้ยวเข้าไปในห้องสวดมนต์ ท่าเดินนั้นต่อให้ผีดิบในพืชปะทะซอมบี้มาเห็นก็ยังต้องยอมแพ้
ระหว่างเดิน ราชาป่าก็ตะโกนไปด้วยว่า
“แม่ ข้าวสุกแล้วทำไมไม่เรียกผม?”
เจียงอี้ที่หันกลับมาเตรียมจะไปหิ้วราชาป่าเข้ามาพอดี “?”
คงไม่ได้อ้วกเอาสมองออกมาด้วยหรอกนะ?