เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 147 สู้ ๆ! ทหารรบพิเศษ!
ผ่านไปสามชั่วโมงครึ่ง
ราชาป่าคุกเข่าทั้งสองข้างลงกับแผ่นหินอันแข็งกระด้าง เวลานี้เขาและท่านเทพกำลังอยู่ในโบสถ์แห่งหนึ่ง นอกหน้าต่างฉลุลายของโบสถ์ แสงจันทร์ค่อย ๆ สาดส่องเข้ามาแล้ว
ใบหน้าของราชาป่าไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก แววตาก็สูญสิ้นประกายแสงไปแล้วเช่นกัน
ทางด้านหลัง เจียงอี้ที่เนื้อตัวเปรอะเปื้อนคราบเลือดเดินเข้ามา เอ่ยถามด้วยความห่วงใยประโยคหนึ่ง “ไหวไหม?”
“แหวะ!”
พอได้ยินเสียงเจียงอี้ ราชาป่าก็ส่งเสียงแหวะออกมาตรง ๆ แล้วอาเจียนพรวด
ในช่วงเวลาสามชั่วโมงครึ่งที่ผ่านมา ราชาป่ารู้สึกอยู่ตลอดเวลาว่าเทพมรณะเพิ่งเดินเฉียดไหล่ตัวเองไป—
มารดามันเถอะ ไม่ใช่แค่เฉียดไหล่แล้ว แต่เป็นเทพมรณะขับรถรบอัสนีพุ่งชนใส่เขาตรง ๆ แถมระหว่างทางยังฟาดบ้องหูเขาไปฉาดใหญ่ด้วย!
ราชาป่าไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะมีวันแบบนี้ วันที่เขาตีมอนสเตอร์จนอ้วกแตก!