ตอนที่ 127 เดินเที่ยวตลาดผู้บำเพ็ญ

ตอนที่ 127 เดินเที่ยวตลาดผู้บำเพ็ญ

“ใหญ่ถึงเพียงนี้เชียวหรือ”

นี่เป็นเพียงตลาดค้ารวมแบบตั้งแผงลอยขนาดใหญ่แห่งหนึ่งเท่านั้น

พื้นที่กว้างขวางแทบจะเท่ากับตลาดผู้บำเพ็ญของนิกายเพลิงอัคคีรวมกันถึงสามแห่ง

ข้าวของที่วางขายก็ระเกะระกะเปะปะ มีสารพัดสิ่ง ล้วนแต่ปูผ้าง่าย ๆ ผืนหนึ่งลงบนพื้น แล้วนำสิ่งของที่จะขายวางลงไปข้างบน

สายลมวูบหนึ่งพัดผ่าน กลิ่นหอมของโอสถนานาชนิด กลิ่นหอมของหญ้าวิญญาณหลากหลาย ตลอดจนกลิ่นคาวบนวัสดุจากสัตว์อสูรบางส่วน ปนเปไปกับกลิ่นประหลาดไม่ทราบนามโชยปะทะใบหน้าในคราเดียว

จูเป่ยเฉินก้าวไปข้างหน้าตามสัญชาตญาณ ป้องหน้าซ่งจิ่นซิ่วไว้ ซูหมิงเฟิ่งก็ยกมือโบกสะบัด ปัดป้องละอองธุลีในสายลมออกไป