กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 7 ทิ้งม้าสู่ป่า ดวงจิตหยินไม่สลาย
ทางเหนือของเมืองวั่งเป่ยคือป่าวายุทมิฬที่ทอดยาวต่อเนื่องร้อยลี้
เฉินจิ้นขี่ม้าควบหนีอย่างบ้าคลั่งเป็นเวลาสองชั่วยาม กระทั่งท้องฟ้ามืดสนิทจึงหยุดที่ริมลำธารแห่งหนึ่งให้ม้าดื่มน้ำ
เขาไม่กล้าก่อไฟ แม้หานจ้าวคนโง่เง่าผู้นั้นจะถูกข่มขวัญจนกลัว แต่จวนเจ้าเมืองมิใช่ก้อนเหล็กที่ไร้รอยร้าว หากหานเปิ้นสุนัขจิ้งจอกแก่เจ้าเล่ห์ผู้นั้นรู้เรื่องประตูทองแดงและสมุดบัญชี ก็ไม่มีทางยอมปล่อยผ่านเป็นอันขาด
เฉินจิ้นพิงลำต้นไม้ ฉีกแขนเสื้อซ้ายออก คมวายุปราณแท้ของหานจ้าวนั้นฟันลึกจนขอบแผลม้วนกลับ และมีประกายสีน้ำเงินเรืองจาง ๆ
ปราณแท้ของระดับทะลวงเร้นลับมีพิษ