กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 44 บุตรกิเลนย่อมมาเอง
“อารามเมฆาขาวทำไมไกลเช่นนี้”
ซูเยวี่ยหยากับจินเป่านั่งอยู่ในรถม้าคันเดียวกัน ฮูหยินเซียวพาเซียวอวิ๋นซูไปอีกรถม้าคันหนึ่ง ส่วนเซียวอวิ๋นเจิงกับเซียวหรูอี้สองพ่อลูกนั้นขี่ม้า
“ไกลถึงจะสนุกไง เดี๋ยวเจ้าก็รู้เองว่าทำไมอารามเมฆาขาวถึงมีคนไปกันมากมาย”
“เพราะสนุกหรือ”
“อือ อาหารที่อารามเมฆาขาวอร่อย ยังไปให้อาหารปลาได้ หลังเขาก็มีนก เอ้อ แล้วก็แมวในอารามเมฆาขาวเจ้าไม่ต้องไปลูบมันนะ ขนร่วงตลอด ครั้งก่อนทำเสื้อผ้าข้าเสียไปหนึ่งชุด”
บนใบหน้าจินเป่าไม่มีความเสียดายเสื้อผ้า มีแต่ความเสียดายที่แมวขนร่วง