เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ระหว่างนั้นอวี้เฉิงเหยี่ยนได้รับโทรศัพท์สายหนึ่งจึงต้องออกไปข้างนอก ในบ้านจึงเหลือเพียงเด็กสองคนกับลู่เจี้ยนกั๋ว
เมื่อผู้ใหญ่เจ้าของบ้านไม่อยู่ ลู่เจี้ยนกั๋วก็เกรงใจที่จะอยู่นาน จึงปรึกษากับเล่อเป่าว่าจะกลับกันก่อนในวันนี้ แล้ววันหลังค่อยมาใหม่
พอได้ยินว่าจะต้องกลับบ้าน เจ้าจอมดื้อตัวน้อยก็ไม่ยอมท่าเดียว
"คุณปู่ลู่ครับ เล่อเป่าง่วงนอนแล้ว ผมพาเธอขึ้นไปนอนพักกลางวันนะครับ"
อวี้มู่เฉินเองก็ไม่อยากให้เล่อเป่ากลับ เขาอยากใช้เวลาเล่นกับเล่อเป่าต่ออีกสักพัก
ลู่เจี้ยนกั๋วก้มดูเวลา ก็ถึงเวลานอนกลางวันของเจ้าตัวเล็กแล้วจริงๆ เขาจึงเรียกสาวใช้คนหนึ่งเข้ามา กำชับให้ช่วยพาเด็กทั้งสองคนไปนอนกลางวัน หากมีเรื่องอะไรก็ให้โทรหาเขาได้ทันที
พอดีว่าลู่เจี้ยนกั๋วมีเพื่อนเก่าคนหนึ่งพักอยู่แถวนี้ เขาจึงตั้งใจว่าจะอาศัยช่วงที่เล่อเป่านอนกลางวันแวะไปเยี่ยมเยียนเพื่อนเก่าสักหน่อย