เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 537 ฉันยอมตายแทนพี่เอง
หยดโลหิตหยดลงบนสันกระบี่ เพลิงผลาญสีทองชาดพลันลุกโชนขึ้นอย่างบ้าคลั่ง เส้นผมแปรสภาพกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา
ทว่าท่ามกลางเถ้าถ่านเหล่านั้น กลับมีหยกแตกหักครึ่งชิ้นลอยขึ้นมาอย่างช้า ๆ ประกายแสงริบหรี่หมุนวนบนหน้าหยก สะท้อนภาพสายตาสุดท้ายก่อนสิ้นใจของถงเมิ่งเหยียน ดวงตาของนางไร้ซึ่งความโศกเศร้าและความหวาดกลัว มีเพียงเจตจำนงกระบี่อันคมกริบสายหนึ่งที่ยังไม่เคยมอดดับ ก้าวข้ามกาลเวลาหนึ่งพันปีมาจนถึงบัดนี้
เฉินจิ่งเหยียนเงยหน้าคำรามก้องฟ้า เสียงสะเทือนเลื่อนลั่นไปถึงเก้านภา กระบี่ขยับไหวไปตามจิตสำนึก
หยกแตกหักได้รับการเรียกหา จึงพลันระเบิดออกเป็นประกายดารานับหมื่นจุด ประหนึ่งสายธารสวรรค์ไหลบ่า ประกายดาราทุกเม็ดต่างหอบเอาเจตจำนงกระบี่ที่ยังไม่สลายไปของถงเมิ่งเหยียน พุ่งแทงเข้าไปในส่วนลึกของคลื่นอัสนี ชั่วพริบตานั้น เมฆสายฟ้าสีม่วงดำทั่วท้องฟ้ากลับถูกฉีกกระชากออกเป็นรอยแยกนภาที่กระจ่างใสดั่งเพิ่งชะล้าง แสงสว่างหวนคืนมาอีกครั้ง
ณ ปลายสุดของรอยแยกนภา ร่างในชุดสีขาวร่างหนึ่งเหยียบย่างประกายแสงมาถึง ชายแขนเสื้อของเขายังคงเปรอะเปื้อนสีหิมะพันปีของคุนหลุน กลิ่นอายเย็นเยียบดั่งน้ำค้างแข็ง เขายกมือขึ้นเบา ๆ ปลายนิ้วปัดผ่านสันกระบี่เปื้อนโลหิตของเฉินจิ่งเหยียน แขนเสื้อสีกระดาษขาวพลิ้วไหวท่ามกลางเถ้าถ่านอัคคีสายฟ้าดั่งปีกนกกระเรียน ทั้งสง่างามและเปี่ยมด้วยความเวทนา