เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 536 อวิ๋นเยียน เมิ่งเหยียน ฉันมาแล้ว... กลับบ้านกับฉัน
หลิงรั่วเสวี่ยก้าวขึ้นมาเงียบ ๆ กุมหัตถ์ที่เย็นเฉียบของเขาเอาไว้แน่น
ลายเงินจังหวะแห่งเวลาบนฝ่ามือของนางไหลเวียนอย่างเงียบงัน พันรอบกระดูกข้อมือของเขาดั่งเถาวัลย์ ช่วยสะกดข่มเจตจำนงอัสนีที่พลุกพล่านกระวนกระวายแทบแผดเผาร่างนั้นลงเล็กน้อย
นางเอ่ยเสียงเบา “พลังย้อนลำดับเวลาทำได้เพียงรวบรวมเศษเสี้ยวดวงจิตและร่างเงาของพวกนาง ไม่อาจปลุกดวงจิตวิญญาณที่สมบูรณ์ให้ตื่นขึ้นมาได้อย่างแท้จริง หากต้องการให้พวกนางคืนสู่ตำแหน่งเดิมอย่างแท้จริง ยังต้องอาศัยพวกเราจุดเพลิงจิตขึ้นมาอีกครา เพื่อเบิกเส้นทางดวงจิตมุ่งสู่ส่วนลึกของห้วงดวงจิต”
เฉินจิ่งเหยียนหลุบตาลงจ้องมองฝ่ามือที่ว่างเปล่าของตน สัมผัสอันนุ่มนวลและอบอุ่นปนเย็นเมื่อครู่ยังคงแจ่มชัดถึงเพียงนี้ ราวกับเคยมีตัวตนอยู่จริง