กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 507 นั่นคือลมหายใจผุพังที่มาจากห้วงอเวจีเก้าอเวจี
ในหมอกเหมันต์สีน้ำเงินเร้นลับ ทันใดนั้นก็ปรากฏร่างเงาแห่งเทพนับไม่ถ้วนที่มีใบหน้าคล้ายคลึงกับเหลิ่งปิงหานอย่างยิ่ง
ร่างเงาเหล่านั้นมีสีหน้าแววตาต่างกันไป บ้างโศกเศร้า บ้างเย็นชา บ้างโกรธเกรี้ยว ทุกร่างต่างถือคมดาบน้ำแข็งที่ควบแน่นขึ้นจากไอเย็นอันบริสุทธิ์ไว้ในมือ
ที่ยิ่งพิลึกพิลั่นไปกว่านั้น ปลายคมดาบที่หยดลงมากลับไม่ใช่โลหิตสด ๆ แต่เป็นเศษเสี้ยวกาลเวลาที่หยุดนิ่ง ทุกหยดที่ร่วงสู่พื้นจะแช่แข็งลมหายใจหนึ่งชั่วขณะ เสียงหัวใจเต้นหนึ่งจังหวะ ถ้อยคำหนึ่งสายที่ยังไม่ทันเอื้อนเอ่ย ราวกับแม้แต่เวลาเองก็ถูกมิตินี้กลืนกินเข้าไปด้วย