กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 304 เฉินจิ่งเหยียนเริ่มเห็นใจเยี่ยหว่านหรงขึ้นมาบ้างแล้ว
รัตติกาลเริ่มโรยตัว แสงไฟนีออนในเมืองเจียงไห่เริ่มสว่างไสว ทว่ากลับไม่อาจขับไล่ความหม่นหมองภายในคฤหาสน์ตระกูลอู๋ออกไปได้
หลังจากเฉินจิ่งเหยียนจากไป เศษอาหารเย็นชืดบนโต๊ะกินข้าวดูคล้ายจะสูญเสียไออุ่นสุดท้ายไป หลงเหลือเพียงความสิ้นหวังและความเงียบงันประดุจความตายของคนตระกูลอู๋ที่ได้แต่มองหน้ากันไปมา
อู๋ซิ่วอวิ๋นยันตัวลุกขึ้นมาจากพื้นอย่างวิญญาณหลุดลอย น้ำตาเหือดแห้งไปนานแล้ว บนใบหน้าหลงเหลือเพียงคราบน้ำตาที่ด้านชา
เธอโซซัดโซเซเดินกลับไปที่ห้องรับแขก ทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา สายตาเหม่อลอยมองไปเบื้องหน้า ปากพร่ำพึมพำกับตัวเอง “ไปหาตระกูลเฉิน... ไปหาตระกูลเฉิน...”