Chapter 0103

ตอนที่ 103 เฉินเวยเวยเพิ่งไป เฉินฉู่เยวี่ยก็มา

เฉินจิ่งเหยียนดึงมือของเฉินเวยเวยออก พลิกตัวนอนหันหลังให้นาง แผ่นหลังของเขาเหยียดเกร็งแข็งทื่อดั่งเหล็กกล้า ทว่าลมหายใจกลับปั่นป่วนว้าวุ่นอย่างยิ่ง

เฉินเวยเวยโอบกอดไหล่ของเขา ร่างกายอันอบอุ่นแนบชิดติดแผ่นหลังของเขา พลางพ่นลมหายใจหอมหวานดั่งกล้วยไม้ “อย่าทำแบบนี้ได้ไหม ทำไมนายต้องทรมานตัวเองขนาดนี้”

ลูกกระเดือกของเฉินจิ่งเหยียนขยับขึ้นลง น้ำเสียงแหบพร่าและเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก “พี่ พี่กลับห้องพักของพี่ไปได้ไหม ให้พ่อแม่กับพี่สาวรองรู้เข้า มันไม่ดี”

มือของเฉินเวยเวยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นแฝงความคลุมเครือและความดื้อรั้นอยู่หลายส่วน “พ่อแม่หลับไปตั้งนานแล้ว พี่สาวรองของนายก็ไม่มีทางรู้...นายกลัวอะไร พี่ก็แค่อยาก...”