กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 96 เฉินจิ่งเหยียนกลับตระกูลเฉิน
ว่าแล้ว เฉินจิ่งเหยียนก็ยกมือขึ้น ชายคนนั้นตกใจกลัวจนรีบพูด “ฉันพูดแล้ว เป็นคุณชายใหญ่ตระกูลอู๋ อู๋จื่ออี้ที่ให้พวกเรามาจัดการนาย”
“อู๋จื่ออี้?” เฉินจิ่งเหยียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย น้องชายไม่ได้ความของเขาคนนี้ ช่างไม่สำนึกผิดจนวันตายจริง ๆ
หักขาสุนัขของมันไปข้างหนึ่งแล้วแท้ ๆ ยังคิดจะหาเรื่องรนหาที่ตายต่ออีก ช่างไม่รู้จักดีชั่วเอาเสียเลย
เฉินจิ่งเหยียนแค่นหัวเราะแล้วปล่อยมือ “ไสหัวไปซะ วันหลังอย่าให้ฉันเห็นพวกแกอีก”
เฉินจิ่งเหยียนหันหลังเดินจากไป ปลายนิ้วในแขนเสื้อคลึงเบา ๆ เส้นโลหิตสายหนึ่งพลันระเหยไปอย่างไร้ร่องรอย เขาสะกดกลั้นเพลิงโทสะในอกเอาไว้ แล้วเดินจากไปด้วยความขุ่นเคือง
เฉินจิ่งเหยียนเพิ่งเดินพ้นตรอกซอยก็ได้รับโทรศัพท์จากพี่สาวตระกูลเฉิน เฉินเวยเวย บอกให้เขากลับไปกินข้าวที่ตระกูลเฉิน