Chapter 0095

ตอนที่ 95 บุรุษปกติก็เป็นแบบนี้กันทั้งนั้น

“เพียงแต่บางครั้ง ฉันรู้สึกว่าสายตาเวลาเขามองคนมันล้ำลึกมาก ไม่เหมือนสายตาที่คนโง่ควรจะมีเลย” สวี่จิ้งอวิ้นพูดตามความจริง “เหมือนอย่างเมื่อกี้ที่ห้องรับแขก ตอนเผชิญหน้ากับการหาเรื่องของคุณหนูรองกับนายน้อย แล้วยังมีคำพูดน่าเกลียดพวกนั้นของคุณนายอีก ถึงเขาจะยิ้มอยู่ตลอด แต่ฉันกลับรู้สึกเสมอว่ารอยยิ้มนั้นเหมือนหน้ากากชั้นหนึ่ง อีกอย่าง แม้แต่นายท่านผู้เฒ่าก็ยังบอกว่าเขาไม่ธรรมดา”

หลิ่วอวิ๋นเยียนถอนหายใจเบา ๆ แววตามีความสับสนอยู่บ้าง “ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอนแรกฉันแค่คิดว่าเขาเป็นคนโง่คนหนึ่ง เหมือนของประดับชิ้นหนึ่งข้างกายฉัน เป็นแค่เครื่องมือ”

ขณะพูด หลิ่วอวิ๋นเยียนก็ทอดถอนใจ “ฉันไม่รู้ว่าที่ตัวเองทำแบบนี้มันถูกต้องหรือเปล่า แต่ตอนนี้ไม่มีทางให้ถอยกลับแล้ว”