ตอนที่ 25 พยัคฆ์เพลิงทอง

ว่ากันว่า ช่องว่างระหว่างคนกับคน ยังใหญ่กว่าระยะห่างระหว่างคนกับหมาเสียอีก

“เอาละ กินเสร็จก็พักผ่อนแต่หัวค่ำเถอะ ผ่านคืนนี้ไป เธอก็น่าจะหายดี”

หลังกินอิ่มดื่มเต็มที่ เย่ฮ่าวหาไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง โยนอู๋เหมิ่งขึ้นไปบนนั้น ทำเช่นนี้ตอนกลางคืนนอนก็ปลอดภัยกว่า

จากนั้น เย่ฮ่าวก็หลับตาพริ้มลงข้าง ๆ

“ฉันเป็นคนไข้นะ”

มองข้อมือของตัวเอง อู๋เหมิ่งก็ได้แต่แสดงความจนใจออกมาทางสายตา

ทางฝั่งนี้ หลังหลับตาลง เย่ฮ่าวก็ตรวจดูหน้าต่างคุณสมบัติของตัวเอง

อายุขัย: 1,440

โลหิตปราณ: 576

แม้ไม่ได้บำเพ็ญ เพียงผ่านไปหนึ่งวัน โลหิตปราณของเย่ฮ่าวก็เพิ่มขึ้นอีกกว่าร้อยหน่วย