ตอนที่ 311 นอกขุนเขาไร้กำหนดหวนคืน ย่างก้าวสู่หนทางอันไกลโพ้น

ตอนที่ 311 นอกขุนเขาไร้กำหนดหวนคืน ย่างก้าวสู่หนทางอันไกลโพ้น

ฟ้ายังมิทันสาง ลู่ชิงเหอก็ตื่นขึ้นแล้ว

อันที่จริงตลอดทั้งคืนนางแทบมิได้หลับสนิทเลย

มิใช่เพราะในใจตึงเครียด ทั้งมิใช่เพราะความโศกเศร้าแห่งการจากลาหนักหน่วงจนพลิกตัวไปมานอนไม่หลับ เพียงแต่เรือนใหม่ที่พำนักมาสามปีหลังนี้ มันเงียบสงัดจนแจ่มชัดเกินไป

นอกหน้าต่างมีเสียงแมลงแว่วมาเป็นระยะ ห้องข้าง ๆ คือเสียงแผ่วเบายามบิดาพลิกกาย ไกลออกไปอีกนิด ในห้องครัวมีเสียงเคลื่อนไหวแผ่วระงับลอยมา

นางลืมตาขึ้น นอนฟังอยู่อย่างเงียบงันเป็นเวลานาน ก่อนจะค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง

เดิมทีเฮยโต้วขดตัวหลับสนิทอยู่ที่ปลายเตียง พอนางขยับ หูของเด็กน้อยก็ผึ่งชันขึ้นมาทันที

“ฟ้าสว่างแล้วหรือ”

“ยัง”

“เช่นนั้นเจ้าลุกขึ้นมาทำไม”