กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 227 ศิลาจารึกไร้นาม
ด้านหลังหอบรรพชนแห่งนิกายไท่อีมีป่าศิลาจารึกอยู่ผืนหนึ่ง
ไม่เหมือนศิลาจารึกเสวียนหยวน และก็มิใช่สุสาน ทั้งหมดล้วนเป็นศิลาจารึกทดสอบกระบี่ที่เหล่าศิษย์แต่ละรุ่นทิ้งไว้ก่อนลงจากเขา
ยามเยาว์วัยทิ้งรอยกระบี่ไว้หนึ่งรอย หลังกลับมาค่อยทิ้งไว้อีกหนึ่งรอย หากมีครบทั้งสองรอย แสดงว่าคนผู้นั้นได้กลับมา หากมีเพียงรอยเดียว—ย่อมแสดงว่ามิได้กลับมา
ซางฉีซานพาลู่ชิงเหอไปจนถึงส่วนลึกสุด ศิลาจารึกห้าแผ่นตั้งเรียงราย แต่ละแผ่นล้วนมีรอยกระบี่เพียงรอยเดียว
แผ่นทางซ้ายสุดนั้นลึกยิ่ง เจตจำนงกระบี่ผ่านไปหกร้อยปียังคงมิสลาย
ลู่ชิงเหอเพิ่งจะเข้าใกล้ กระบี่ห้าหวนคืนพลันสั่นสะเทือนเบา ๆ
“จู้กุยเฉินหรือ”
“อืม”
“ตบะระดับใด”