ตอนที่ 136 รากห้าธาตุ มิใช่ของห้าสิ่ง

ตอนที่ 136 รากห้าธาตุ มิใช่ของห้าสิ่ง

บันไดหินทอดยาวลงไปเบื้องล่าง แม้ไร้ซึ่งตะเกียง ทว่ากลับมิได้มืดมิด

ตราประทับสืบทอดห้าธาตุลอยเคว้งอยู่เบื้องหน้าลู่ชิงเหอ แผ่แสงสีขาวจาง ๆ ออกมาชั้นหนึ่ง มิใช่ทอง มิใช่น้ำ และมิใช่สีใดในบรรดาไม้ ไฟ หรือดิน ยิ่งดูคล้ายกับแสงสว่างจุดสุดท้ายที่หลงเหลือหลังจากห้าสีผสมผสานกันอย่างเบาบางยิ่ง

เฮยโต้วเดินนำอยู่ด้านหน้า จมูกแนบดมกลิ่นไปตามขอบบันไดหินตลอดทาง หยุดลงชั่วครู่เป็นบางคราว แล้วค่อยเดินต่อ แตกต่างจากยามปกติ ครานี้มันมิได้เอ่ยคำว่า “หวาน” และไร้ซึ่งความตื่นเต้น ตรงกันข้าม ยิ่งลึกลงไปเบื้องล่างมากเท่าใด มันก็ยิ่งเงียบสงบลงเท่านั้น

ลู่ชิงเหอก้าวตามไปเกือบ 100 ขั้น ในที่สุดก็อดถามมิได้ “ได้กลิ่นอันใดรึ”

เฮยโต้วหันศีรษะกลับมา ขบคิดอยู่นาน “แก่”

ฝีเท้าของลู่ชิงเหอชะงักลง “อันใดแก่”

สัตว์อสูรตัวน้อยบรรยายไม่ถูก จึงสูดดมอีกครา “แก่มาก”

“คนรึ”

มันส่ายหัว