ตอนที่ 116 อสูรที่ตายไปสามร้อยปีเหล่านี้ มิควรต้องมาต่อสู้เพื่อผู้ใดอีก

ตอนที่ 116 อสูรที่ตายไปสามร้อยปีเหล่านี้ มิควรต้องมาต่อสู้เพื่อผู้ใดอีก

ยามที่โครงกระดูกสัตว์อสูรตนแรกพุ่งกระโจนลงมา ลู่ชิงเหอยังไม่ทันได้มองชัดตาเสียด้วยซ้ำว่าเดิมทีมันมีรูปร่างหน้าตาเป็นเช่นไร เห็นเพียงประกายแสงสีดำสองจุด พริบตาถัดมา กรงเล็บกระดูกก็มาถึงเบื้องหน้าแล้ว

“ถอย!”

สุ้มเสียงของเผยกวนหลานทอดลงมาพร้อมกับแสงกระบี่ “เคร้ง——!” กรงเล็บกระดูกถูกกระบี่หนึ่งสายฟาดจนเบี่ยงทิศ ทว่ามิได้หักสะบั้น โครงกระดูกมิงค์กุยซวีตนนั้นร่วงลงสู่พื้น กรงเล็บทั้งสี่ขูดกรีดบนผิวศิลาจนเกิดเสียงเสียดแก้วหูดังระงม ทั้งที่เหลือเพียงกระดูก ทว่าการเคลื่อนไหวกลับรวดเร็วว่องไวเสียจนมิคล้ายสิ่งไร้ชีวิต

ที่ยิ่งยุ่งยากไปกว่านั้นก็คือ——มิได้มีเพียงตัวเดียว

เสาศิลาทั้งเก้าต้นสว่างวาบด้วยอักขระทมิฬขึ้นพร้อมเพรียงกัน กระดูกสัตว์อสูรที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นราวกับถูกเส้นด้ายที่มองไม่เห็นร้อยดึงขึ้นมา หนึ่งร่าง สิบร่าง หลายสิบร่าง จนท้ายที่สุดแทบจะยืนเต็มไปครึ่งตำหนักใต้ดิน บางโครงกระดูกยังสมบูรณ์ดี บางโครงเหลือเพียงครึ่งร่าง และยังมีอีกร่างหนึ่งที่กระทั่งกะโหลกศีรษะยังแหว่งหายไปชิ้นหนึ่ง ทว่าเมื่อปราณทมิฬแทรกซึมเข้าไป มันก็ยังคงขยับเขยื้อนได้เฉกเช่นเดิม