ตอนที่ 108 สัตว์น้อยตัวนั้นที่เฮยโต้วปกป้อง รอคอยมาเนิ่นนานถึงสามร้อยปีแล้ว

ตอนที่ 108 สัตว์น้อยตัวนั้นที่เฮยโต้วปกป้อง รอคอยมาเนิ่นนานถึงสามร้อยปีแล้ว

ยามที่ลู่ชิงเหอร่อนกายลงสู่พื้น สายตาแรกหาได้มองไปที่ค่ายกลไม่ หากแต่มองตรงไปยังเฮยโต้ว

ร่างยักษ์ บนแผ่นไหล่มีบาดแผลลึกจนมองเห็นกระดูกถึงสามสาย อุ้งเท้าหน้าข้างซ้ายถึงขั้นมิกล้าวางลงพื้นอย่างเต็มแรง ขนยาวสีดำเทาอันเคยเงางามบัดนี้ถูกโลหิตเกรอะกรังติดกันเป็นริ้ว ๆ หัวอกของลู่ชิงเหอพลันบีบรัดแน่นตึง

“เฮยโต้ว!”

เฮยโต้วหันขวับกลับมา ดวงตาสีทองยามแลเห็นนางพลันสว่างวาบขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “ชิงเหอ!”

มันอยากจะรี่เข้ามา ทว่ากายเพิ่งจะขยับ สัตว์น้อยที่ถูกตรึงอยู่ด้านหลังพลันส่งเสียงครางแผ่วเบาออกมา เฮยโต้วจึงชะงักหยุดลงอีกครา มิได้ก้าวเข้ามา

ลู่ชิงเหอเพิ่งจะเคยเห็นมันเป็นเช่นนี้เป็นครั้งแรก ยามปกติขนมหวานตกพื้นมันก็ลืมเลือนเรื่องอื่นสิ้นแล้ว บัดนี้ทั่วร่างบาดเจ็บถึงเพียงนี้ กลับยังคงเฝ้าพิทักษ์มิยอมจากไป

“ข้ามาแล้ว” ลู่ชิงเหอก้าวเดินเข้าไป “เจ้าอย่าขยับ”

เฮยโต้วก้มศีรษะลง ในที่สุดก็หมอบต่ำลงเล็กน้อยคล้ายมิอาจประคองกายได้ไหวอีกต่อไป