ตอนที่ 83 บนแผ่นศิลาไฉนจึงมีนามท่านแม่ของข้า

ตอนที่ 83 บนแผ่นศิลาไฉนจึงมีนามท่านแม่ของข้า

หมอกขาวสลายตัวไปไม่ถึงสิบลมหายใจก็พลันปิดสนิทลงอีกครา ทว่าลู่ชิงเหอมองเห็นแจ่มชัดแล้ว—นั่นคือแผ่นศิลาศิลาหนึ่งจริง ๆ ใหญ่โตยิ่งนัก สูงอย่างน้อยสองจั้ง ด้านบนล้วนเป็นรายนามทั้งสิ้น มิใช่วรยุทธ์ มิใช่ชื่อสมุนไพร หากแต่เป็นชื่อคน

สายตาแรกนางไม่มีเวลาดูทีละชื่อเลยสักนิด ทว่ากลับประจวบเหมาะ มองเห็นอักษรคุ้นตาสามตัวตรงแถวล่างสุด

เสิ่นอวิ๋นหลิง

“ชิงอู๋ เจ้าเห็นหรือไม่”

“เห็นแล้ว”

“เข้าไป”

ลู่ชิงเหอสาวเท้าเดินเข้าไปในหมอกขาวทันที ก้าวแรกไม่มีสิ่งใด ก้าวที่สองคล้ายชนเข้ากับกำแพงที่มองไม่เห็นชั้นหนึ่ง “ปัง” หน้าผากชนจนเจ็บจริง ๆ นางกุมศีรษะตนเอง “เข้าไปไม่ได้”